ระบบประกันสังคม (Social Security) ของประเทศไทย มีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 จากการเรียกร้องและขับเคลื่อนของผู้ใช้แรงงานเพื่อสร้างระบบสวัสดิการและคุณภาพชีวิตขั้นพื้นฐานมาต่อเนื่องอย่างน้อยตั้งแต่หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516
สิทธิประกันสังคมที่ครอบ-คลุมตั้งแต่เกิดถึงเสียชีวิต เช่น สิทธิรักษาพยาบาล-ทันตกรรม บำเหน็จ/บำนาญ เงินคุ้มครองกรณีเจ็บป่วย เงินอุดหนุนการกรณีมีบุตร-หรือทุพพลภาพ ฯลฯ จึงกลายเป็นภาคบังคับของการจ้างงานและผู้ประกอบการในการคุ้มครองแรงงาน ทั้งครอบคลุมผู้ใช้แรงงานที่มีนายจ้าง และในปี พ.ศ. 2554 การประกันตนก็ได้ครอบคลุมไปถึงแรงงานอิสระที่ไม่มีนายจ้างชัดเจนหรือมีสภาพการจ้างงานยืดหยุ่น
ผู้ประกันตนในระบบประกันสังคมในปัจจุบัน จึงประกอบด้วยประเภทผู้ประกันตนตามลักษณะการจ้างงาน แยกตามมาตราของพระราชบัญญัติประกันสังคม ดังนี้
ผู้ประกันตนมาตรา 33: ระบบประกันสังคมภาคบังคับสำหรับสถานประกอบการ-บริษัทเอกชนที่มีลูกจ้าง 1 คนขึ้นไป ซึ่งนายจ้างมีหน้าที่ขึ้นทะเบียนและส่งเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคม
ผู้ประกันตนมาตรา 39: ระบบประกันตนภาคสมัครใจ สำหรับผู้ที่เคยประกันตนมาตรา 33 มาก่อนที่จำเป็นต้องส่งเงินสมทบเพื่อรักษาสิทธิประกันสังคมต่อเนื่อง
ผู้ประกันตนมาตรา 40: ระบบประกันตนภาคสมัครใจสำหรับแรงงานอิสระ แรงงานนอกระบบที่ไม่มีนายจ้าง
[สถิติจำนวนผู้ประกันตนจังหวัดสงขลา เดือนธันวาคม พ.ศ. 2568 จำนวนผู้ประกันตนที่ขึ้นทะเบียนในจังหวัดสงขลา ดังนี้]
ผู้ประกันตนมาตรา 33 จำนวน 198,378 คน (จากจำนวนสถานประกอบการ 10,039 แห่ง)
จากจำนวนทั้งประเทศ 12,183,749 คน
ผู้ประกันตนมาตรา 39 จำนวน 30,780 คน
จากจำนวนทั้งประเทศ 1,650,427 คน
ผู้ประกันตนมาตรา 40 จำนวน 501,369 คน
จากจำนวนทั้งประเทศ 11,035,035 คน
รวมผู้ประกันตนจังหวัดสงขลา จำนวน 730,527 คน ถือเป็นจำนวนสูงสุดหากเปรียบเทียบใน 14 จังหวัดภาคใต้ จากผู้ประกันตนทั้งประเทศจำนวน 24,869,211 คน
ดูจำนวนสถิติผู้ประกันตนจำแนกรายจังหวัดได้ที่ https://www.sso.go.th/wpr/main/privilege/ข้อมูลสถิติกองทุนประกันสังคม_sub_category_list-label_1_168_749
